Zarys dziejów

Kujawskie uzdrowisko Ciechocinek usytuowane jest na lewym brzegu Wisły, w południowo-wschodniej części Kotliny Toruńsko-Bydgoskiej.

Sięgając w najdalszą przeszłość miasta konstatujemy, iż na początku była sól. Od niej pochodzi nazwa pobliskiej miejscowości Słońsk, a ze Słońskiem związane są dzieje Ciechocinka. Tu według zapisów kronikarskich sól warzono już w XIII wieku.

O czynnych na Słońsku salinach traktował układ, jaki zawarł w 1235 roku Konrad I Mazowiecki z mistrzem krzyżackim Hermannem von Salza. Postanowieniem układu Krzyżacy otrzymali m.in. dwie panwie warzelniane. Wkrótce okazało się, że eksploatacja złóż solankowych jest przedsięwzięciem wielce intratnym.

Dopiero jednak działalność gospodarcza ministra skarbu w rządzie Królestwa Polskiego, Ksawerego Druckiego-Lubeckicgo, przyniosła spodziewane rezultaty. W latach 1824 - 1833 pobudowano dwie pierwsze tężnie, a w 1859 roku trzeci segment. Tężnie wespół z uruchomioną w 1830 r. warzelnią soli stały się zakładem produkującym sól na skalę przemysłową. W początkowym okresie wielkość produkcji wynosiła około 30 ton rocznie.

Prowadzenie prac badawczych, inicjatywę i siłę sprawczą budowy tężni i warzelni soli przypisuje się ówczesnemu dyrektorowi Wydziału Przemysłu i Kunsztów, Stanisławowi Staszicowi.

Poczynione przez miejscową ludność obserwacje i naukowe opracowania medyków ujawniły w pierwszej połowie XIX w. zbawienne dla zdrowia właściwości solanek. Odkrycia te spowodowały radykalną zmianę charakteru miejscowości. Pierwszoplanową rolę zaczęła odgrywać teraz działalność lecznicza.

Za oficjalną datę powstania zdrojowiska przyjmuje się rok 1836, gdy w ciechocińskiej karczmie w czterech miedzianych wannach zaczęto stosowanie zabiegów leczniczych z użyciem wód solankowych.

Od tego czasu systematycznie rozbudowywano bazę lecznicza. W lipcu 1842 r. oddano do użytku łazienki zwane "bankowymi". Opiekę medyczną sprawował w nich dr Roman Ignatowski, pierwszy lekarz nowych łazienek. W następnym roku z zabiegów skorzystało już 250 osób.

Doniosły wpływ na rozwój zdrojowiska miało uruchomienie w 1867 r. linii kolejowej z Aleksandrowa (wówczas Trojanowa). Do wód dojeżdżano także kursującym po Wiśle statkiem parowym z Warszawy. Z biegiem lat, dzięki uznanym walorom leczniczym i intensywnej rozbudowie, wzrosła ranga Ciechocinka. Wydawano wiele lokalnych czasopism. Godzi się przypomnieć, że dzisiejszy "Zdrój Ciechociński" jest spadkobiercą chlubnego, najdłużej wydawanego tytułu prasowego (1907 - 1933).

Utworzona w r. 1908 osada Ciechocinek otrzymała w r. 1916 prawa miejskie. Doktor Michał Nowacki w publikacji o wodach mineralnych, a zatem o walorach leczniczych Ciechocinka, w 1841 r. pisał:
"Woda slona w Ciechocinku ma przymioty, które nie tylko żadnej nie lękają się krytyki, lecz przeciwnie, w bliższym jej ocenianiu i poznaniu całą nadzieję w pomyślnej swej przyszlości pokladają".

Zadziwiające. Mimo upływu ponad półtora wieku, cytat zachował swoją aktualność. Co więcej, jest jednym z haseł promujących Ciechocinek, bowiem tak jak szlacheckie ongiś pochodzenie, tradycja zobowiązuje.